oʻngʻaysiz

sft. 1. Xijolatga soladigan; xijolatli, noqulay.

Har ikkisi ham bir-birining avzoyini koʻrib, oʻngʻaysiz holatda qoldilar. — Oydin, Oʻzidan koʻrsin

Oraga oʻngʻaysiz jimlik choʻkdi. — S. Mahkamov, Shogird

Elmurod bu oʻngʻaysiz savolga dagʻalroq qilib javob berdi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

2. s. t. kam qoʻll. Bir ish-harakat uchun yaxshi imkon bermaydigan; noqulay.

Jarning narigi tomoni bir tepadan iborat boʻlib bu tepa, qoʻrgʻonsiz ham, dushmanning hujumiga oʻngʻaysiz edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

1. ońaysız, qolaysız, qısınıspalı

2. qolay emes, qolaysız jaģdaysız