онг

от 1. Одам руҳий фаолиятининг олий шакли; кишининг фикрлаш қобилияти; ақл, идрок.

Боланинг онгини ўстириш.

Инсон

мавжудотлардан онги, тафаккурининг улуғлиги, сезги ҳиссиётининг чексизлиги билан ажралиб туради. — Саодат

2. Одамнинг ёки одамлар гуруҳининг ижтимоий ҳаётни тушуниши, сезиши, унга муносабати.

Сиёсий онг. Синфий онг.

Бизнинг мақсадимиз кишиларга онг, тушунча бермоқ; токи ҳар бир киши яхшилик ва ёмонликни, оқ-у қорани ўзи ажратиб оладиган бўлсин! — П. Турсун, Ўқитувчи

3. флс. Псхл. Воқеликнинг киши миясида унинг бутун руҳий фаолиятини ўз ичига олган ва маълум мақсадга ёʻналган ҳолда акс этиши.

Онг миянинг функсиясидир. Модда — бирламчи, онг иккиламчидир.

4. флс. Белгили бир ижтимоий гуруҳ вакили бўлган кишиларнинг психологик, сиёсий ва фалсафий нуқтайи назарлари; илмий, бадиий қарашлари мажмуи.

Турмуш онгни белгилайди. Ижтимоий онг.

от шв. Ов, илвасин.

Жуда мерган эди, қушларнинг, онгларнинг додини берган эди. — Равшан