омонлашмоқ

фл. 1. Бир-бири билан саломлашмоқ, бир-биридан ҳол-аҳвол сўрашмоқ.фойдаланмоқда

Элмурод челакларини ерга қўйди-да, бориб[Норжон билан омонлашди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Аҳмадали Рўзихон ая билан ёʻл-ёʻлакай омонлашди, ундан кўнгил сўради. — Ёшлик

2. шв. фолк. Видолашмоқ, хайрлашмоқ.

Холдор кетар бўлди, беклар, дунёдан, Розиланиб, омонлашиб қолинглар. — Эргаш Жуманбулбул

Ана шундай қилиб, Муродхон синглиси билан омонлашиб, ёʻлга тушиб жўнайверди. — Муродхон