Олицетворение

Badiiy tasvir usullaridan biri boʻlib, jonsiz yoki mavhum narsalarda insonga xos xususiyatlarni, yaʼni jonsiz predmetlarni insonlar kabi harakat qiladigan, fikrlaydigan, soʻzlaydigan qilib tasvirlash. Jonlantirish qadimgi insonlarning ruhlar haqidagi qarashlari bilan bogʻliq boʻlib, keyinchalik maxsus majoziy usul sifatida sheʼriyatdan keng oʻrin oldi. Jonlantirish metafora (q.) ning maxsus bir turi sifatida shoir koʻnglidagi gapni aytishda muhim vosita hisoblanadi. Shuning uchun ham xalq ogʻzaki ijodi va yozma adabiyotida jonlantirish usuli koʻp uchraydi. Klassik adabiyotda jonsiz predmetlarni inson uchun xarakterli holatga keltirish tashxis deb yuritiladi. Hozirgi zamon poeziyasida ham jonlantirish asosida sheʼrlar yaratilmoqda., jonlantirish, tashxis

Bosh tebratar soat kafgiri, Der: qadrimni bilmas odamlar. Sekundlarim gavhar har biri, Nega parvo qilmas odamlar?! Bosh tebratar soat kafgiri, Shoshil, odam, oʻtmoqdadir on. Har narsaning boʻlar oxiri, Bosh tebratib qolma soʻng, inson! — Э. Воҳидов