олғир

сфт. 1. Овни яхши оладиган.

Олғир ит. Олатўғаноқ олғир бўлса ҳам, қарчиғай бўлолмас — Мақол

2. кўчма Ҳақини кеткизмайдиган; олағон.

Бувинисо олғир ва эпчил аёллардан ўтиб, қозонга яқин ёʻлай олмади. — П. Турсун, Ўқитувчи

3. салб. Бировнинг, жамоат ёки давлатнинг пулини, мол-мулкини юлиб, талаб олувчи; юлғич.

Олғир одам,

Бу олғирлар меҳнаткашларнинг ҳамёнига човут соляпти. — Муштум

1. обладающий хорошей хваткой, хорошо хватающий добычу (о хищной птице, собаке и т.д.)

олатўғаноқ олғир бўлса ҳам, қарчиғай бўлолмас как бы сорокопут ни был хватким, а ему не стать ястребом

2. перен.разг.неодобр. хапуга, хапун, ловкач

1. alǵır, juyrik, shápik, qıran

2. birewdin múlkin talawshı