оҳ

от 1. Қувонч, завқ, қойил қолиш каби ҳис-туйғуларни ифодалайди.

Оҳ,одамлар! Эсласам, қалбимни қувонч, руҳимни шодлик қучади. — Ж. Жабборов, Севинч ёшлари

Оҳ, бу ёқимли ҳид қаердан келди экан. — Х. Тўхтабоев, Ширин қовунлар мамлакати

Оҳ, гўзал жонон ҳаёт, сенда эрур озод киши. — З. Диёр

2. Соғиниш, интизорлик каби маъноларни ифодалайди.

— Кел, бир ўпай!— деди Абдуманноф. — Оҳ! Азиз оғайним! — А. Қаҳҳор, Оғайнилар

Баъзи вақтда унча-мунча пул ҳам сўраб оламан, Лекин чирт-пирт бўлиб, қўлдан учади-кетади. Оҳ, пул! Ойбек, — Танланган асарлар

— Оҳ, айланай, овсинжон, — деди бир жувон кулгидан ўзини тийиб, — кўзимиз довуччада бўлган замонлар қандоқ замонлар экан-а? — С. Зуннунова, Олов

3. Ачиниш, дард-алам, ҳасрат туйғусини ифодалайди.

Қани Гулнор? Қани жонони?— Оҳ, у ёʻқ. — Ойбек, Танланган асарлар

Оҳ, фалокат, падар лаънат! Шарманда қилдинг-ку охири! — Ҳамза, Танланган асарлар

4. Оғриқ, дард туйғусини ифодалайди.

/Заргаров дарров креслога ўтириб:] Оҳ! Воҳ! Суғур! Суғурсанг-чи! [Марасул омбурни чоғлаб:] Ҳозир Ҳозир. — А. Қаҳҳор, Оғриқ тишлар

5. от взф. Дод-фиғон, нола, афғон, зорланиш.

Оҳ тортмоқ (урмоқ, чекмоқ).

Эй, телба кечмишнинг тилсиз гувоҳи, Тингланар қалбингдан йилларнинг оҳи. — Ғайратий

Танҳо ётар эдим бўм-бўш қирғоқда, Тепамда юлдузлар чекар эди оҳ. — А. Орипов, Йиллар армони

Саид Жалолхон ишонган тоғи хусусидаги бу хабарни эшитиб, оҳ тортди. — А. Қаҳҳор, Башорат

Оғриқ аламидан тинмай оҳ урарди. — Мирмуҳсин, Темур Малик