ogʻush

ot 1. kt. Quchoq; qoʻyin, bagʻir.

Oʻz ogʻushiga olmoq.

Raʼno javob bermay, Anvarning ogʻushidan oʻzini qutqazib, oʻrnidan turdi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon

Sening ogʻushing oftobning yotogʻiga oʻxshaydi badaningdan behisht yalpizining boʻyi keladi, koʻkragingdan olma hidi anqib turadi — Yoshlik

2. Qaʼr, bagʻir.

Koʻp oʻtmasdan oʻlim oʻz ogʻushiga tortdi. Oybek, Navoiy. Saratonda muallaq qotgan havo gʻubori shabnam bilan yana oʻz onasi — tuproq ogʻushiga ohista choʻkdi. — Saodat

3. Qurshov, qoʻyin.

Tolibjon omonat yogʻoch koʻprik ustida shunday, ham shirin, ham yurakni oʻrtovchi hislar ogʻushida garangsib turardi. — S. Ahmad, Jimjitlik

Murod qandaydir quvonch ogʻushida onasiga qaradi. — T. Ashurov, Oq ot