оғуш

от 1. кт. Қучоқ; қўйин, бағир.

Ўз оғушига олмоқ.

Раъно жавоб бермай, Анварнинг оғушидан ўзини қутқазиб, ўрнидан турди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

Сенинг оғушинг офтобнинг ётоғига ўхшайди баданингдан беҳишт ялпизининг бўйи келади, кўкрагингдан олма ҳиди анқиб туради — Ёшлик

2. Қаър, бағир.

Кўп ўтмасдан ўлим ўз оғушига тортди. Ойбек, Навоий. Саратонда муаллақ қотган ҳаво ғубори шабнам билан яна ўз онаси — тупроқ оғушига оҳиста чўкди. — Саодат

3. Қуршов, қўйин.

Толибжон омонат ёғоч кўприк устида шундай, ҳам ширин, ҳам юракни ўртовчи ҳислар оғушида гарангсиб турарди. — С. Аҳмад, Жимжитлик

Мурод қандайдир қувонч оғушида онасига қаради. — Т. Ашуров, Оқ от