нурамоқ

фл. 1. Эскириб емирилмоқ, бузилмоқ.

Бўтабой баҳор ёмғирида нураган ўчоқни яхшилаб сувади. — С. Аҳмад, Ҳукм

Келган киши, овоз чиқмагандан кейин, эшик ёнидаги нураб қолган девор устидан мўралай бошлайди. — Т. Обидов, Юсуфжон қизиқ

2. Табиий куч (шамол, зилзила, атмосфера ёғинлари ва шу кабилар) таъсирида емирилмоқ, ўзгармоқ.

3. кўчма Ичдан зил кетмоқ, емирилмоқ.

Маърифат ва билимга муштоқ, бу йигит, нураб кетган эски дунёдан кўрган жафоларини хотирлаб, ўтмишга лаънатлар айтар эди. — Н. Сафаров, Султон бўзчининг неваралари