noqobil

sft. 1. Qobiliyati, layoqati yoʻq; layoqatsiz.

Sharq xalqlarini haqorat qilmoq, ular aqli, qobiliyati chala, tarixiy ijodga noqobil deb isbotlamoq uchun burjuaziya ideologlari ming-ming tomlab kitob yozdilar. — Sh. Rashidov, Tanlangan asarlar

Mayda ishga zoʻr bergan odam kattasiga noqobil boʻladi. — A. Muxtor, Tugʻilish

2. Soʻzga kirmaydigan; oʻjar, qaysar.

[Yormat] Halqumini boʻgʻgan yigʻidan qiynalib, bazoʻr gapirdi: — Alhamdulillo, koʻrdim, tirik ekansan, noqobil bolam. — Oybek, Tanlangan asarlar

3. Xulqi yomon, yaramas.

Noqobil oʻgʻil.

Hali ham anov mahsidoʻznikidamisan? Akang —

tentak yigit, koʻp noqobil chiqdi. — Oybek, Tanlangan asarlar