ноқобил

сфт. 1. Қобилияти, лаёқати ёʻқ; лаёқациз.

Шарқ халқларини ҳақорат қилмоқ, улар ақли, қобилияти чала, тарихий ижодга ноқобил деб исботламоқ учун буржуазия идеологлари минг-минг томлаб китоб ёздилар. — Ш. Рашидов, Танланган асарлар

Майда ишга зўр берган одам каттасига ноқобил бўлади. — А. Мухтор, Туғилиш

2. Сўзга кирмайдиган; ўжар, қайсар.

[Ёрмат] Ҳалқумини бўғган йиғидан қийналиб, базўр гапирди: — Алҳамдулилло, кўрдим, тирик экансан, ноқобил болам. — Ойбек, Танланган асарлар

3. Хулқи ёмон, ярамас.

Ноқобил ўғил.

Ҳали ҳам анов маҳсидўзникидамисан? Аканг —

тентак йигит, кўп ноқобил чиқди. — Ойбек, Танланган асарлар