musiqa

ot 1. Inson hissiy kechinmalari, fikrlari, tasavvur doirasini musiqiy tovush (ton, nagʻma)lar izchilligi yoki majmui vositasida aks ettiruvchi sanʼat turi.

Hind musiqasi.

Ibn Sino sharqda sanʼat nazariyotchisi, ayniqsa, musiqa ilmining bilimdoni sifatida tez-tez tilga olinadi. — Guliston

Oʻzbek musiqasi va qoʻshiqchiligi tarixida ochilmagan qoʻriq — estrada sanʼati edi. — Gazetadan.

2. Shu sanʼatning cholgʻu bilan ijro etiladigan asari; kuy.

Mashshoqlar darhol Xon chiqar deyiladigan tantanavor musiqani boshladilar. S. — Siyoyev, Yorugʻlik

Salqin hovlidan mayin, latif musiqa va qoʻshiq eshitilar edi. — M. Mahmudov, Mangu kuy izlab

3. koʻchma Yoqimli, ohangdor ovoz(lar).

Chirildoqlarning mayin musiqasi hamma yoqni toʻldirgan, goʻyo kechaning oʻzi kuylaydi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Ularning oppoq, koʻrkam gullari quyosh nurida juda nafis tovlanar, sonsiz arilar va bahor qoʻngʻizlari gullar orasida uchishib, ajib musiqa tarqatardi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Kuy orqali ifodalangan sanʼat turi.MÜZİK

n music

muzıka, nama

Musik f

musiqa maktabi Musikschule f

musiqa uslubi Musikstil m

musiqa asari Musikstück n

music

музыкаанглийскийmusicфранцузскийmusiqueарабскийمُوسِيقَى