mushkul

sft. 1. Hal qilinishi, yechilishi mahol boʻlgan; qiyin, ogʻir.

Mushkul ish. Mushkul vazifa. Mushkul ahvol.

Yoʻlchi oʻzi uchun mushkul masalani, yaʼni xoʻjayin oldiga kirib, undan pul talab qilishni oʻyladi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Birodari aziz, ahvolingiz mushkul, achinaman, illo koʻmaklashishning uddasidan chiqolmayman. — R. Fayziy, Choʻlga bahor keldi

2. ot Qiyin ish, ogʻir ahvol, qiyinchilik.

Toʻlamat moʻylov, Sherbekning mushkulini birga tortishayotgandek, oʻyga choʻmdi. — S. Anorboyev, Oqsoy

[Navoiy:] Shohim, har bir mushkulni aql va sovuqqonlik hal qiladi. — Uygʻun va I. Sulton, Alisher Navoiy.

3. ot kam qoʻll. Ishkal chiqaruvchi, chatoqchi, chatoq.

[Safar boʻzchi:] Birorta mushkul igʻvo qildimi, zakotchining tomogʻi taqilladimi, qoʻltigʻimdagi boʻzni yoppa oldi-qoʻydi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon

[Yusufbek:] Hoy Toʻla, hushyor boʻl! Meni bilasan-ku, yigit-yalang ichida gapimni bermay yurgan mushkulman. — Hamza, Paranji sirlari