мушкул

сфт. 1. Ҳал қилиниши, ечилиши маҳол бўлган; қийин, оғир.

Мушкул иш. Мушкул вазифа. Мушкул аҳвол.

Ёʻлчи ўзи учун мушкул масалани, яъни хўжайин олдига кириб, ундан пул талаб қилишни ўйлади. — Ойбек, Танланган асарлар

Биродари азиз, аҳволингиз мушкул, ачинаман, илло кўмаклашишнинг уддасидан чиқолмайман. — Р. Файзий, Чўлга баҳор келди

2. от Қийин иш, оғир аҳвол, қийинчилик.

Тўламат мўйлов, Шербекнинг мушкулини бирга тортишаётгандек, ўйга чўмди. — С. Анорбоев, Оқсой

[Навоий:] Шоҳим, ҳар бир мушкулни ақл ва совуққонлик ҳал қилади. — Уйғун ва И. Султон, Алишер Навоий.

3. от кам қўлл. Ишкал чиқарувчи, чатоқчи, чатоқ.

[Сафар бўзчи:] Бирорта мушкул иғво қилдими, закотчининг томоғи тақилладими, қўлтиғимдаги бўзни ёппа олди-қўйди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

[Юсуфбек:] Ҳой Тўла, ҳушёр бўл! Мени биласан-ку, йигит-яланг ичида гапимни бермай юрган мушкулман. — Ҳамза, Паранжи сирлари