муқим
muqimмуқим
сфт. 1. Бир ерда доимий турувчи, туб жойли.
Ғиждувоннинг муқим савдогарларининг дўконлари, саройлари бино бўлган чорсуда савдогарларнинг молларини қўриқлайдиган уч-тўрт нафар қоровул кўзга кўринди. — С. Айний, Қуллар
2. Доимо бўладиган, доимий.
Ўйлаб қараса, унга [Акбарга] ҳам мавсумли иш эмас, муқим иш зарур экан. — И. Шамшаров, Ғурумсаройликлар
3. Муқим (эркаклар исми).
МУҚИМ
Бир ерда доимий турувчи, туб жойли.MUKİM
муқим
постоянный, оседлый
муқим
а native, aboriginal, settled (as opposed to nomadic), resident
МУҚИМ
1. turaqlı, bir jerde turaqlı jasawshı
2. bárqulla bolatuģın
Муқим
русчаоседлый, постоянно проживающийинглизчаpermanently settled, permanent inhabitantфрансузчаsédentaire, attaché au sol, constant, permanent, habituelарабчаمُسْتَوْرٌ, مُقِيمٌ, سَاكِنٌ