мункимоқ

фл. 1. Қоқилиб ёки мувозанатни ёʻқотиб, олдинга силкинмоқ, ташламоқ.

Канал қирғоғидаги чанг босган ўтлар устида эринчоқлик билан бораётган от бирдан мункиб кетди-ю, икки олдинги оёғи билан чўккалаб қолди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

Қудрат қўлидаги сувли челак билан мункиди, лекин йиқилмади. — М. Исмоилий, Фарғона т. о.

2. кўчма Нотўғри ёʻлга кирмоқ, тўғри ёʻлдан озмоқ, тоймоқ, қоқилмоқ.

Ғафлатга мункимоқ.

Унинг иқбол чироғи мана шу мункишида қўлидан тушиб, чилпарчин бўлмасмикан? — С. Анорбоев, Оқсой

в в stumble (over)

1. qaģılıp yamasa teńsalmaqlılıqtı joytip aldıģa qaray enteriliw

2. авıс. nadurıs jolģa kiriw.