муаммо

от 1. ад. Ўзбек мумтоз адабиётида шеърий жанр, поетик санъат тури. Унда бирор сўз, исм (ёки уларнинг бош ҳарфлари), сана ва бошқалар яшириб берилади.

Навоий муаммолари. [Отам] Муаммо, абжад ҳисоби ва баъзи воқеаларни билишга боғлиқ бўлган шеърларни кўп биларди. — С. Айний, Эсдаликлар

2. Тушуниб бўлмайдиган, жумбоқли нарса; жумбоқ.

Кумушнинг заҳарли муаммо мактуби бир сира Отабекнинг кўз ўнгидан ўтиб кетди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Ҳа, оғайни, дунёда англашилиши қийин бўлган муаммолардан ҳеч бирини севгига тенглаштириб бўлмайди. С. Кароматов, Олтин қум.

3. Ҳал қилиниши лозим бўлган нарса; масала, проблема.

Асарда катта муаммолар кўтарилган. Сув чиқариш муаммоси ҳал бўлиб, техникадан яхши ёрдам кўрсатилса, биз меҳнатдан чарчамаймиз. — Ф. Нуруллаев, Бўз йигит

Демак, Орол муаммоси давлат аҳамиятига эга бўлган муҳим вазифа бўлиб қолмоқда. — Фан ва турмуш