миришкор
mirishkorмиришкор
от 1. Ўз ишининг тажрибали, моҳир устаси; тажрибакор, омил-кор.
Миришкор сувчи. Миришкор боғбон. Миришкор деҳқон.
Султон бўзчи ўз ҳунарининг миришкори ҳисобланар эди. — А. Мухтор, Опа-сингиллар
2. с. Т. Саранжом-саришта.
Миришкор хотин.
миришкор
н notable, distinguished, aristocracy, experienced
МИРИШКОР
tájiriybeli, uqıplı, sheber usta, as, puqta
миришкор
м (tajribali) Erfahrener m