минғирламоқ

фл. 1. Димоғда секин ва ноаниқ гапирмоқ; пинғилламоқ.

[Бой] Ёʻлчининг саломига минғирлаб жавоб қайтарди. — Ойбек, Танланган асарлар

Куни бўйи минғирлаб қўшиқ айтиб юраман. — С. Сиёев, Ёруғлик.

2. Норози оҳангда нолиб гапирмоқ; нолимоқ.

Кўп минғирлама.

— Тана қилавериб ҳам ўлдирдингиз, — деди Баратов минғирлаб. — С. Зуннунова, Янги директор

бормотать, ворчать

в mutter, mumber

1. mıńgırlaw

2. nalınıw