метин

от 1. Тошлоқ ва қаттиқ ерларни қазиш, тош кесиш учун ишлатиладиган учли чўкич ёки теша.

Фарҳодлар тер тўкар тун-у кун бунда, Метинлар зарбига чидай олмас тош. — Уйғун

2. сфт. Қаттиқ, заранг.

У [Ёʻлчи] бу ерга олдин сув қўйиб, ер юмшагандан сўнг ковлаш кераклигини англаса ҳам тоғанинг амридан чиқмаслик учун метин жойни кавлайверди. — Ойбек, Танланган асарлар

3. кўчма Мустаҳкам, бузилмас.

Метин сафлар.

Душманнинг қўрғони жуда метин экан. — Ойбек, Навоий

Аҳмад Дадамат акани метин иродали одам деб ўйлаган эди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат

н kirk, pickaxe, dense, strong, durable

miytin, qattı, bekkem, tas