metin

ot 1. Toshloq va qattiq yerlarni qazish, tosh kesish uchun ishlatiladigan uchli choʻkich yoki tesha.

Farhodlar ter toʻkar tun-u kun bunda, Metinlar zarbiga chiday olmas tosh. — Uygʻun

2. sft. Qattiq, zarang.

U [Yoʻlchi] bu yerga oldin suv qoʻyib, yer yumshagandan soʻng kovlash kerakligini anglasa ham togʻaning amridan chiqmaslik uchun metin joyni kavlayverdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

3. koʻchma Mustahkam, buzilmas.

Metin saflar.

Dushmanning qoʻrgʻoni juda metin ekan. — Oybek, Navoiy

Ahmad Dadamat akani metin irodali odam deb oʻylagan edi. — F. Musajonov, Himmat

n kirk, pickaxe, dense, strong, durable

miytin, qattı, bekkem, tas