меҳмон
mehmonмеҳмон
от 1. Тўй, зиёфат ва шу кабилар муносабати билан ёʻқлаб келган (борган) шахс.
Меҳмон бўлмоқ. Меҳмон қилмоқ. Меҳмон(га) айтмоқ.
Қутидор меҳмонларни ихлос ва самимият билан кутар, зиёфат қуюқ-суюқлари билан тўла-тўкис давом этар эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
2. Мажлис, йиғилиш, кенгаш ва шу кабиларга четдан чақирилган шахс.
Сессияга чақирилган депутат ва меҳмонлар. Қурултойда меҳмон сифатида қатнашмоқ.
Фестивалнинг қатнашчилари ва меҳмонлари орасида таниқли давлат арбоблари истеъдодли ижодкор ёшлар бор. — Газетадан
3. Четдан ташриф буюрган, вақтинчалик қўнган шахс.
Эшикни очиши билан: — Отдан қўнингиз. меҳмон. — деди [уста Алим] отни Отабек қўлидан олгач. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
- Янги меҳмон Янги туғилган ёки туғиладиган чақалоқ. Мумтоз янги меҳмон кутаётган севимли рафиқаси Амални ҳам унутиб қўярди. — С. Азимова, О, Лайло.