mard

sft. 1. Qoʻrqishni bilmaydigan; qoʻrqmas, botir, jasur.

Tantiboyvachcha bobilladi: — Dev poylagan tilsimdan uni qaysi mard olib ketadi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Mard kishidan oʻlim ham qoʻrqadi. — I. Rahim, Chin muhabbat

2. Er kishiga xos ijobiy fazilatlarga ega, aytganining ustidan chiqadigan, tanti, hotam.

Vaʼdaga vafo qilmoq — mardlarga xos fazilat. — Gʻayratiy

Mard boʻlsangiz, buni boʻyningizga oling. — P. Qodirov, Uch ildiz

Mard odam imzosini ochiq qoʻyadi. — S. Siyoyev, Otliq ayol

Qizim, akang mard yigit edi, nomusli yigit edi. Nomus bilan, mardlik bilan oʻldi. — Oybek, Tanlangan asarlar

3. s. t. Umuman, biror ishni qila oladigan, biror ish qoʻlidan keladigan kishi.

Bularga oʻz vaqtida issiq choy damlab berib turadigan mardning oʻzi yoʻq. — Oydin, Bechora

Dutor qoʻlma-qoʻl boʻldi, lekin uni, nomiga boʻlsa-da, tingʻillatadigan mard topilmadi. — Mushtum