мард

сфт. 1. Қўрқишни билмайдиган; қўрқмас, ботир, жасур.

Тантибойвачча бобиллади: — Дев пойлаган тилсимдан уни қайси мард олиб кетади. — Ойбек, Танланган асарлар

Мард кишидан ўлим ҳам қўрқади. — И. Раҳим, Чин муҳаббат

2. Эр кишига хос ижобий фазилатларга эга, айтганининг устидан чиқадиган, танти, ҳотам.

Ваъдага вафо қилмоқ — мардларга хос фазилат. — Ғайратий

Мард бўлсангиз, буни бўйнингизга олинг. — П. Қодиров, Уч илдиз

Мард одам имзосини очиқ қўяди. — С. Сиёев, Отлиқ аёл

Қизим, аканг мард йигит эди, номусли йигит эди. Номус билан, мардлик билан ўлди. — Ойбек, Танланган асарлар

3. с. т. Умуман, бирор ишни қила оладиган, бирор иш қўлидан келадиган киши.

Буларга ўз вақтида иссиқ чой дамлаб бериб турадиган марднинг ўзи ёʻқ. — Ойдин, Бечора

Дутор қўлма-қўл бўлди, лекин уни, номига бўлса-да, тинғиллатадиган мард топилмади. — Муштум