lof
лофlof
ot 1. Folklordagi hajviy-yumoristik janrlardan biri: haddan tashqari boʻrttirilgan, haqiqatga toʻgʻri kelmaydigan yolgʻon gap; mubolagʻa.
Abduvali oʻzi toʻqib chiqargan loflariga hammadan koʻp oʻzi ishonardi. — F. Musajonov, Lofchi
Qiyosing chin va yo lofdir. — A. Oripov
Bu lof emas, Murod Xoliqov yaratgani aniq. — Mushtum
2. Ortiq darajada, toʻn kiydirib maqtanish.
Ishni qiladi asbob, egasi uradi lof. — Maqol
Jurnalistlarni oʻt yurakli kishilarga qiyos qilishadi. Bu lof emas. — Gazetadan
- Lof desa, olaqopni olib yuguradi Ortiq darajada hovliqadigan, lof qiladigan kishiga nisbatan qoʻlanadigan ibora.
- Lof urmoq (yoki qilmoq) 1. Haqiqatga toʻgʻri kelmaydigan gaplarni aytmoq, ortiq darajada boʻrttirib gapirmoq; mubolagʻa qilmoq. Arabboy eplasa lof urib, birovni gangitar, biror manfaat chiqadigan joydan qolmas edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi;Dushmanning toʻppari, aerogianlari, aqlga sigʻmaydigan boshqa hunarlari haqida lof qildi. — Oybek, Tanlangan asarlarYoʻlda chayon toshbaqaga lof urib Dediki: boqsam agar oʻylab turib, Mencha senga suyguli yoʻq mehribon — Sen tanu, goʻyo anga men misli jon! — Hamza