куйламоқ

фл. 1. кт. Қўшиқ ёки ашула айтмоқ.

Сувчи кезар шўх қўшиқ куйлаб. — Ғайратий

Кимнингдир майин овоз билан куйлагани эшитилди. — Гулдаста

Баъзи вақт унинг қўшиғи Унсин қулоғига етади. Чол ҳамма овоз билан куйлайди. — Ойбек, Танланган асарлар

2. поет. Мадҳ этмоқ; тараннум қилмоқ.

У севги ҳақида ўйлар экан ё сўйлар экан севгини куйлаб ўтган зотлар сиймоси кўз олдидан кетмас эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Муқаддас замон ҳаққи, ёқа тутиб айтаман, Қанийди, куйлайверсанг ҳамиша бахтни тўлиб. — А. Орипов, Юртим шамоли