кул
kulкул
КУЛ ' бирор нарсанинг ёниб—куйиши оқибатида ҳосил бўладиган чангсимон минерал қолдиқ'. Ўчоҳнинг к у л и н и олиб, кейин ўтин ҳалади. Қадимги туркий тилда ҳам шундай маънони англатган бу от асли кüл тарзида талаффуз қилинган (ДС, 325), ўзбек тилида ў унлисининг юмшоқлик белгиси ёʻқолган: кüл > кул
Бирор нарсанинг ёниб-куйишидан ҳосил бўладиган оқиш-қора ёки кўкиш чангсимон минерал қолдиқ
Тошкўмирнинг кули, шш Ўчоқдаги ўтни секин-секин кул бос- — Ойбек, Танланган асарлар
Солиҳ чекаётган сигаретасининг кулини қоқар экан, узилиб қолган гапини давом эттирди — О. Мўминов, Хиёбондаги уч учрашув