куф

этн. Дам солганда, дуо ўқиганда, беморга ёки унга бериладиган нарсага нафас уриб чиқариладиган товуш; куф-суф.

Куф демоқ. Куф урмоқ.

— Дадам раҳматлик ҳам куф десалар, сувни тескари оқизиб, суф десалар, кўрнинг кўзини очиб юборадиган улуғ зот эдилар, — деди домла. — Ғ. Ғулом, Шум бола