Концона или канцонетта

Трубадурларнинг Ўрта аср поезиясида рицарлар муҳаббати ҳақидаги шеърлари. Кансоналар қатъий банд тузилишига эга бўлиб, банд (торнада) кансона бағишланган шахсга қаратилади. Кансонада вазн танлаш, бандларнинг таркибидаги мисралар миқдори ва бандлар миқдори жуда ҳам эркин характерга эга бўлади. Шунинг учун ҳам айрим ижодкорлар кансоналарнинг шаклини барқарорлаштириш учун ҳаракат қилганлар. Масалан, Алигери Данте ўзининг фалсафий шеърларида кансонага махсус шакл танлаб, ўз «Илоҳий комедия»сининг «Дўзах» қисмини кансоналар деб атаса ҳам, бироқ асарнинг кейинги қисмларида бу шаклга риоя қилмайди. Қадимги Италияда аксарият кансоналар беш ёки етти банддан иборат бўлиб, кўпроқ 11 ҳижоли вазнда яратилган. Кансона айниқса ХИВ асрда Петрарка лирикасида ривож топди. Кейинчалик бу жанрда ғоявий-бадиий жиҳатдан юксак асарлар яратилмади., кансона ёки кансонетта