кўнмоқ

фл. 1. Бирор иш, илтимос, шарт, талаб ва шу кабиларга рози бўлмоқ; хўп демоқ, унамоқ.

Маслаҳатга кўнмоқ. Ганга кўнмоқ. Шартга кўнмоқ.

Уни ташлаб, бир туя билан кетишга туячилар кўнмади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

У қизининг бунчалик тез кўниб, розилик берганидан жуда-жуда хафа кўринарди. — Н. Фозилов, Дийдор

Йигит кўнса, ичкуёв қиламан, кўнмаса, қизимнинг бахтига зомин бўлмайман. — С. Сиёев, Ёруғлик

2. Қаноат қилмоқ, кўникмоқ.

Озга кўнмоқ. Борига кўнмоқ. Қийинчиликларга кўнмоқ.

Кейин, иш билан овора бўлиб, кўникиб кетарман Одам боласи нималарга кўнмайди? — П. Турсун, Ўқитувчи

Қулоқ солгин чўпоннинг нолишига, Йигит кўнар, савдо тушса бошига. — Алпомиш

3. Йиғи, хархашадан тўхтамоқ; овунмоқ (ёш, гўдак болалар ҳақида).

Марҳамат обдан йиғлади. Юз-кўзларини, сочини, муздек оёқ-қўлларини силаб овутаман, қани кўнса-чи. — С. Сиёев, Аваз