кир-чир

1. Кир, ифлос ҳолатли.

Бир куни у киши, ўзича, ўғлим иссиқ овқациз, кир-чир бўлиб, етимлик азобини чекмасин, дебди. — Олтин бешик

2. Ювиладиган ҳар хил кийим, сочиқ ва шу кабилар.

Хамир кўпгунча, кир-чирларини ювди, сўнг нон ёпди. — Т. Ашуров, Оқ от

а untidy, slovenly

kir-qoń