кемирмоқ

фл. 1. Қаттиқ нарсани тиш билан қириб, ушатиб майдаламоқ; ғажимоқ.

Суяк кемирмоқ.

Уч-тўрт яшар сап-сариқ қизча пўсти арчилган сабзи кемириб турибди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Бирининг [оёқ кийимнинг] юз ярмини сичқон кемирган, бирининг юзи тагчармга ёпишиб кетган. — Ойбек, Танланган асарлар

2. кўчма Таталаб қийнамоқ, азоб бермоқ (руҳий кечинмалар ҳақида).

У минут сайт юрагини кемириб кетаётган бу дардни ҳеч кимга айта олмас эди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Нигоранинг илк бор Шер ака деганини эшитганида, баданини кемираётган оғриқни ҳам унутиб, аллақандай ширин, қайноқ бир ҳиснинг зўридан маст бўлган эди. — С. Анорбоев, Оқсой