kambagʻal

sft. 1. Muhtojlikda yashovchi, tirikchilik uchun kerakli narsasi yetarli boʻlmagan; qashshoq, faqir, bechora.

Kambagʻal dehqon. Kambagʻal oila.

Kambagʻal yigit endi yorugʻda hamma otlarni ayrim-ayrim koʻzdan kechirdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Oʻquvchilarning qariyb hammasi kambagʻallarning bolalari boʻlgani uchun, Gʻulomjon ota-onalar bilan maslahatlashib, ularga har kun issiq ovqat qildirib berib turdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.

2. Yetarli boʻlmagan; kam, yetishmaydigan.

Suvga kambagʻal yer. Soʻzga kambagʻal odam.

3. koʻchma s. t. Mushkul yoki ayanchli ahvolga tushib qolgan kishi; shoʻrlik, boyoqish, bechora.

Yoʻlchi qachon kelar ekan, kelganda ham nima qilardi, boʻzbola, kambagʻal. — Oybek, Tanlangan asarlar

Muhtoj, qashshoq kishi.FAKİR

• kambagʻalni tuyaning ustida it qopadi погов. (букв. бедняка и на верблюде собака кусает); соотв. по бедному Захару всякая щепа бьёт; бедняку везде ветер в лицо

a poor, poor man, poor person

kembaǵal, jarlı, qallash, biyshara

1. adj. arm, mittellos, besitzlos, unvermögend, dürftig

2. subs. Arme m, Mittellose m, armer Mann

бедныйinglizchapoor, poorly off, indigentfransuzchapauvre, mendiant, peu aiséearabchaفَقِيرٌ (فُقَرَاءُ), صَعْلُوكٌ (صَعَالِيكُ)