камбағал

сфт. 1. Муҳтожликда яшовчи, тирикчилик учун керакли нарсаси етарли бўлмаган; қашшоқ, фақир, бечора.

Камбағал деҳқон. Камбағал оила.

Камбағал йигит энди ёруғда ҳамма отларни айрим-айрим кўздан кечирди. — Ойбек, Танланган асарлар

Ўқувчиларнинг қарийб ҳаммаси камбағалларнинг болалари бўлгани учун, Ғуломжон ота-оналар билан маслаҳатлашиб, уларга ҳар кун иссиқ овқат қилдириб бериб турди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

2. Етарли бўлмаган; кам, етишмайдиган.

Сувга камбағал ер. Сўзга камбағал одам.

3. кўчма с. т. Мушкул ёки аянчли аҳволга тушиб қолган киши; шўрлик, боёқиш, бечора.

Ёʻлчи қачон келар экан, келганда ҳам нима қиларди, бўзбола, камбағал. — Ойбек, Танланган асарлар

Муҳтож, қашшоқ киши.FAKİR

• камбағални туянинг устида ит қопади погов. (букв. бедняка и на верблюде собака кусает); соотв. по бедному Захару всякая щепа бьёт; бедняку везде ветер в лицо

а poor, poor man, poor person

kembaǵal, jarlı, qallash, biyshara

1. адж. arm, mittellos, besitzlos, unvermögend, dürftig

2. субс. Arme m, Mittellose m, armer Mann

бедныйинглизчаpoor, poorly off, indigentфрансузчаpauvre, mendiant, peu aiséeарабчаفَقِيرٌ (فُقَرَاءُ), صَعْلُوكٌ (صَعَالِيكُ)