kalovlamoq

fl. 1. U yon-bu yonga chayqalmoq, notekis yurmoq, gandiraklamoq.

Bu salobatli odamlar orasida xizmat qilgan Yoʻlchi gʻoyat siqildi. Yursa kalovlaganday, birovni turtganday tuyuladi. — Oybek, Tanlangan asarlar

qovushmay, kalovlagancha boyagi ayol ketidan sudralarkan, koʻzlari taka-puka. — H. Nazir, Onaizor

2. Es-hushi joyida boʻlmay dovdiramoq; esankiramoq.

Olimjon, onasining taʼziyasi ustidan chiqdi. Boshini qayoqqa urishni bilmay, kalovlab qoldi. — H. Nazir, Qanotlar

1. shayqalıw, shayqatılıw, qıysańlaw, tegis júrmew

2. eseńkirew, sasqalaqlaw