каловламоқ

фл. 1. У ён-бу ёнга чайқалмоқ, нотекис юрмоқ, гандиракламоқ.

Бу салобатли одамлар орасида хизмат қилган Ёʻлчи ғоят сиқилди. Юрса каловлагандай, бировни туртгандай туюлади. — Ойбек, Танланган асарлар

қовушмай, каловлаганча бояги аёл кетидан судраларкан, кўзлари така-пука. — Ҳ. Назир, Онаизор

2. Эс-ҳуши жойида бўлмай довдирамоқ; эсанкирамоқ.

Олимжон, онасининг таъзияси устидан чиқди. Бошини қаёққа уришни билмай, каловлаб қолди. — Ҳ. Назир, Қанотлар

1. shayqalıw, shayqatılıw, qıysańlaw, tegis júrmew

2. eseńkirew, sasqalaqlaw