joʻn

sft. 1. Past navli, sifati past, sifatsiz.

Joʻn mol.

Maxdum oʻylanib qoldi: — Boʻlmasa, —

dedi ikkilanib,— joʻnroq adrasdan ol-chi! — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon

2. koʻchma Imtiyozli tabaqaga mansub boʻlmagan; oddiy, sodda.

[Yusufbek hoji:] Joʻn odamlar qatorida odam oʻldirib yurdim, degin?! — dedi. — Joʻn odamlar qatorida emas, — dedi [Otabek], — majburlar qatorida, zoʻrlanganlar qatorida! — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

3. Past saviyali, boʻsh, zaif.

Joʻn asar.

Oxirgi sahifa joʻnroq yozilgan ekan. — A. Qahhor, Sarob

Kecha yuksak sanʼat namunasi boʻlib koʻringan asar bugun koʻzimizga joʻn boʻlib koʻrinadi. — Sharq yulduzi

Ayrim matbuot organlari ilgʻorlar tajribasini yuzaki, joʻn yozmoqdalar. — Gazetadan

4. Uncha murakkab va qiyin boʻlmagan; oson, yengil.

Mahfuza Chilonzor rayonidagi 9-bolalar kasalxonasiga ishga kirdi. Vazifasi juda joʻn: har kuni uch-toʻrt mahal tayyor ovqatlarni palatama-palata yurib tarqatadi. — Gazetadan

Ishning bu yogʻi joʻn koʻchdi. — H. Gʻulom, Toshkentliklar

5. rvsh. vzf. Bekor, shunchaki; bekorchilikka ermak qilib.

Qishloqda joʻn yurmay, bir baloni boshimizga sotib olgan ekanmiz. — Ochildov

Saidiy bunday qilolmadi, chunki oʻqish emas, kitobni joʻn varaqlash ham uni toliqtirar edi. — A. Qahhor, Sarob

6. 3-sh. egalik va j. k., ch. k. qoʻshimchalari bilan koʻm. vzf. qoʻllanadi (joʻniday).