ишқаланмоқ

фл. 1. Ишқаламоқ феълининг ўзлик ва мажҳул нисбати.

Унинг [кетмоннинг] юзи қаттиқ, серқирра тошларга узоқ вақт ишқаланган ёки қандайдир ўтмас теша билан ёʻнилганга ўхшарди. — П. Турсун, Ўқитувчи

2. кўчма Хира бўлиб ёпишмоқ, сурканмоқ.

страд. и возвр. от ishqalamoq 1. тереться

2. приставать

в rub oneself

sich reiben