ишонмоқ

фл. 1. Ҳақиқат, чин деб билмоқ.

Сўзига ишонмоқ. Ваъдасига ишонмоқ.

Бундай яхшиликни ҳар ким ҳам қила олади, Сафар ака шунинг учун мирзабошининг қилган яхшилигига мен ишондим. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

Бунинг учун ёзувчи ўзи тасвирлаётган воқеага қаттиқ ишониши керак. — С. Кароматов, Олтин қум

2. Ишонч билан қарамоқ, ишонч боғламоқ; панд бермайди, деб билмоқ.

Бобур бу гал яна алданмаслик учун шаҳар ичидаги тарафдорларининг ҳеч бирига хабар бермасдан, фақат ўз кучига ишониб, таваккал қилиб келди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

Кузнинг ўзгарувчан об-ҳавосига кўпда ишониб бўлмайди. — Газетадан

Шоир аср бошларида ёʻқ Ер юзида таҳқирланган киши қолмайди, деб порлоқ келажакка астойдил ишонган эди. — Газетадан

Ҳаёт Ғуломжонга ишонса ҳам чоҳ олдида турган кишидай қўрқиб, сўради: — Қаёққа? — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

3. Умид боғламоқ, эътимод қилмоқ; суянмоқ.

Қоматига ишонган — қаддини букиб кетади, Кўпчиликка ишонган — мақсадига етади. — Мақол

Ойингнинг сендан умиди катта. Бор ишонгани сен. — Ў. Умарбеков, Одам бўлиш қийин

Кумуш ва онасининг бирдан-бир ишонганлари яна Ҳасаналининг ўзи эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар.