Идиллия

идиллия. Антик поезия жанрларидан бири бўлиб, бу жанрда халқ ҳаёти табиат манзаралари фонида акс эттирилади. Қадимги грек шоири Феокрит кўплаб ажойиб идиллиялар ёзди. Унинг идиллияларида инсоннинг кундалик ҳаётга бўлган қизиқиши, оддий кишиларга, табиатга муҳаббат ғоялари тараннум этилади. Шунинг учун ҳам унинг идиллияларидаги қаҳрамонлар — шаҳарда яшовчи оддий кишилар, балиқчилар, деҳқонлар ва асосан ҳаёти кўпроқ табиатнинг гўзал бағрида ўтадиган чўпонлардан иборат. Шу билан бирга, Феокрит идиллияларида чўпонлар ўта сезгир, табиат жуда гўзал ва шафқатли, ҳаёт ижтимоий зиддиятлардан холи тарзда тасвирланади. Феокритдан сўнг грек адабиётида Мосх (эрамиздан олдинги ИИ аср), Бион (эрамиздан олдинги ИИ аср), Рим адабиётида Вергилий (эрамиздан аввалги И аср), Калпурний (эрамизнинг И асри) ва Немесиан (эрамизнинг ИИИ асри)лар идиллияларнинг ажойиб намуналарини яратдилар. Янги Европа адабиётида идиллия буколика (қ.)лар билан бир нарса сифатида талқин этилди ва уларда антик идиллиялардан табиат қўйнида ижтимоий зиддиятлардан узилган оддий кишилар ҳаётини тасвирлаш мавзуи қабул қилиб олинди. ХВИИ—ХВИИИ асрлар Ғарбий Европа адабиётида идиллия Фосс ижодида тараққий топди. ХВИИИ асрнинг ўрталари ва ХИХ асрнинг биринчи ярмида идиллия рус адабиётида ҳам кенг тарқалди.