{"headword": "Идиллия", "key": "idilliya", "entries": [{"dictionary": {"name": "Толковый словарь литературоведческих терминов", "title": "Адабиётшунослик терминларининг русча-ўзбекча изоҳли луғати", "kind": "Терминологический", "imprint": "Хотамов, Н.; Саримсоқов, Б. (1979). Адабиётшунослик терминларининг русча-ўзбекча изоҳли луғати. Tashkent: Ўқитувчи.", "url": "https://til.uz/lugatlar/adabiyotshunoslik-terminlarining-ruscha-ozbekcha-izohli-lugati/", "page": "113"}, "pos": "", "labels": [], "variants": [], "etymology": "гр. eidyllion — кичик образ, кичик шеърий асар сўзидан", "phraseology": "", "pronunciation": "", "senses": [{"order": 1, "text": "idilliya. Antik poeziya janrlaridan biri boʻlib, bu janrda xalq hayoti tabiat manzaralari fonida aks ettiriladi. Qadimgi grek shoiri Feokrit koʻplab ajoyib idilliyalar yozdi. Uning idilliyalarida insonning kundalik hayotga boʻlgan qiziqishi, oddiy kishilarga, tabiatga muhabbat gʻoyalari tarannum etiladi. Shuning uchun ham uning idilliyalaridagi qahramonlar — shaharda yashovchi oddiy kishilar, baliqchilar, dehqonlar va asosan hayoti koʻproq tabiatning goʻzal bagʻrida oʻtadigan choʻponlardan iborat. Shu bilan birga, Feokrit idilliyalarida choʻponlar oʻta sezgir, tabiat juda goʻzal va shafqatli, hayot ijtimoiy ziddiyatlardan xoli tarzda tasvirlanadi. Feokritdan soʻng grek adabiyotida Mosx (eramizdan oldingi II asr), Bion (eramizdan oldingi II asr), Rim adabiyotida Vergiliy (eramizdan avvalgi I asr), Kalpurniy (eramizning I asri) va Nemesian (eramizning III asri)lar idilliyalarning ajoyib namunalarini yaratdilar. Yangi Yevropa adabiyotida idilliya bukolika (q.)lar bilan bir narsa sifatida talqin etildi va ularda antik idilliyalardan tabiat qoʻynida ijtimoiy ziddiyatlardan uzilgan oddiy kishilar hayotini tasvirlash mavzui qabul qilib olindi. XVII—XVIII asrlar Gʻarbiy Yevropa adabiyotida idilliya Foss ijodida taraqqiy topdi. XVIII asrning oʻrtalari va XIX asrning birinchi yarmida idilliya rus adabiyotida ham keng tarqaldi.", "examples": []}], "translations": [], "cross_references": [], "extra": {"raw_word": "Идиллия", "raw_meaning": "(гр. eidyllion — кичик образ, кичик шеърий асар сўзидан) — идиллия. Антик поэзия жанрларидан бири бўлиб, бу жанрда халқ ҳаёти табиат манзаралари фонида акс эттирилади. Қадимги грек шоири Феокрит кўплаб ажойиб идиллиялар ёзди. Унинг идиллияларида инсоннинг кундалик ҳаётга бўлган қизиқиши, оддий кишиларга, табиатга муҳаббат ғоялари тараннум этилади. Шунинг учун ҳам унинг идиллияларидаги қаҳрамонлар — шаҳарда яшовчи оддий кишилар, балиқчилар, деҳқонлар ва асосан ҳаёти кўпроқ табиатнинг гўзал бағрида ўтадиган чўпонлардан иборат. Шу билан бирга, Феокрит идиллияларида чўпонлар ўта сезгир, табиат жуда гўзал ва шафқатли, ҳаёт ижтимоий зиддиятлардан холи тарзда тасвирланади. Феокритдан сўнг грек адабиётида Мосх (эрамиздан олдинги II аср), Бион (эрамиздан олдинги II аср), Рим адабиётида Вергилий (эрамиздан аввалги I аср), Кальпурний (эрамизнинг I асри) ва Немесиан (эрамизнинг III асри)лар идиллияларнинг ажойиб намуналарини яратдилар. Янги Европа адабиётида идиллия буколика (қ.)лар билан бир нарса сифатида талқин этилди ва уларда антик идиллиялардан табиат қўйнида ижтимоий зиддиятлардан узилган оддий кишилар ҳаётини тасвирлаш мавзуи қабул қилиб олинди. XVII—XVIII асрлар Ғарбий Европа адабиётида идиллия Фосс ижодида тараққий топди. XVIII асрнинг ўрталари ва XIX асрнинг биринчи ярмида идиллия рус адабиётида ҳам кенг тарқалди."}}]}