hurkmoq

fl. 1. Choʻchib ketmoq (asosan hayvon va parrandalar haqida).

Uzoqda hurkib qochgan otni yetaklab kelishardi. — S. Yunusov, Kutilmagan xazina

Qoʻylar hurkib ketdi. Xolyor, boʻri keldimi, deb tashqari chiqdi. — Oysuluv

2. koʻchma Qoʻrquv his etmoq; choʻchimoq.

Dilbar hurkib, zingʻillab koʻchaning narigi betiga oʻtib olgan edi. — A. Muhiddin, Chap choʻntak

Aʼzam hamon biror soʻz aytishdan hurkar edi: axir Nafisa uning oʻlchoviga toʻgʻri kelmas edi-da! — Shuhrat, Jannat qidirganlar