hukmron

ot 1. Oʻz hukmini oʻtkazadigan shaxs; hukmdor, hokim.

[Xudoyor] Astoydil Musulmonqulning otaligʻidan qutulishni va mustaqil ravishda hukmron boʻlishni orzu etgan. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar.

Axsining hukmroni Umarshayx mirzo bu kecha haramda oʻn sakkiz yoshli Qorakoʻz begimning xobgohida uxlab yotibdi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar

2. koʻchma Hukmini oʻtkazish huquqiga ega boʻlgan; hukmdor.

Milliy tilning saqlanishi va rivojlanishi hamma vaqt ijtimoiy tuzumning, hukmron sinfning odamiga bogʻlik. — Fan va turmush

3. koʻchma Hukm surgan, zabt etgan, egallagan holatli.

Mana endi dafʼatan fikrsiz, oʻysiz qoldi, yuragi boʻm-boʻsh, bunda faqat gʻashlik va ogʻriq hukmron. — X. Sultonov, Onamning yurti

Tong yorishdi, yulduzlar uchdi, Yana oftob koʻkda hukmron. — R. Bobojon.