ҳо
hoҳо И
унд. с. 1. 1 Чақириқ, мурожаатни билдиради; ҳой, ҳей, эй.
— Болалар, ҳо болалар! — деб чақириб қолди Боқи, звеносининг ерларини айланаркан. — Р. Азизхўжаев, Яшил чайла
— Қани, ҳо йигитлар! Ишга! Ишга, азаматлар! — деган товуш эшитилди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
2. Чақириққа жавоб тарзида “ҳа”, ҳа, нима дейсиз, эшитаман каби маъноларда ишлатилади.
Биров чақиряпти, ҳо деб қўй.
3. “о” — чўзиқ) (Таажжубланиш, ишонмаслик, кесатиш каби маъноларни билдиради.
— Энг баланд чўққига чиқдик. — Ҳо, шунақами?
— Ҳо, ҳали шундай денг. — М. Жабборов, Севинч ёшлари
4. бол. Рози эмаслик, рад этиш каби маъноларни ифодалайди.
— Ўйинчоғингни бериб тур! — Ҳо! (бермайман).
5. Суюнч, ҳаяжон ифодалайди (чўзиброқ талаффуз этилади).
[Юсуфбек ҳожи ]
Ҳасаналини кўриши ҳамони: — Ҳо-о-о, бизнинг Ҳасанали-ку! — деди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
- ҳо-ю ҳавас Кўнгилда бўлган, амалга ошириш кўзда тутилган орзу-истак, эзгу ниятлар. Яқиндагина автомобил юрт-дошларимиз учун ҳо-ю ҳавас ҳисобланган бўлса, бугунги кунда у одатдаги транспорт воситасига айланди. — ГазетаданМенимча, ақллиликнинг нишонаси шуки, оқил киши ўз нафси устидан ҳукмрон бўлади, сабр ва чидамга эга бўлади, ҳо-ю ҳавасни ўзидан узоқлаштириб, ақл доирасидан четга чиқмайди. — Газетадан
ҳо ИИ
айн. Ҳов И 1.
Чўпон қарши томондаги тоғнинг осмонга тегай деб турган чўққисини кўрсатди: — Ҳо, кўрдингми, бургут қўниб турган чўққини? — П. Турсун, Ўқитувчи