ҳимармоқ

фл. 1. Эшиб ёки бураб йиғиштирмоқ, қайтармоқ; шимармоқ.

Абулзиё қўлтиғидан оғир шоҳи халтача чиқарди-да, халта оғзини ҳимариб, Маждиддиннинг олдига шарақлатиб қўйди. — Ойбек, Навоий

Султонов кўзларини очиб, шимининг почасини аста ҳимариб, кўтара бошлади. — М. Мансуров, Ёмби

2. Эшиб, бураб пишитмоқ.

Кампир қўлидаги пахтани ҳимариб, қора чироққа пилик тайёрлади. — Эртаклар

У ип учини тишлаб узиб, бармоқлари билан ҳимариб, дурни ипга тизаркан, гапини лоқайд давом эттирди. — Мирмуҳсин, Қумри ва Таманно

3. Тўғрилаш, тартибга солиш ёки шунчаки эрмак тарзида бармоқлари орасида олиб бурамоқ, ўйнамоқ.

Тансиқ ҳаворанг рўмолчасининг учини ҳимариб, унинг ишидан кўз узмаганини пайқади. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар.

Лабини ялаб, соқолининг учини ҳимарганича, бир нафас индаёлмай қолди. — С. Зуннунова, Олов

Рассом дастурхон попугини ҳимарганча, Тоғанинг томидан кўз узмай ўтирар эди. — Қ. Кенжа, Нотаниш гул

1. Эшиб ёки буриб йиғиштирмоқ, қайтармоқ; шимармоқ.BÜKMEK

2. Эшмоқ, эшиб юмалоқламоқ.ÖRMEK

iyiriw, shıyratıw, esiw, buraw, tawlaw