ҳарна

1. фолк. белг. олм. Барча, ҳар нима, нимаки.

Қулоқ солдим ҳарна деса амрига — Ҳ. Олимжон

Ҳарна сирни айтаверинг ўзима. — Ҳасанхон

Кўнглидаги ҳарна ғуборлар кетди — Баҳром ва Гуландом

Аркон давлатимни сенга топширдим, Ҳарна ихтиёрим сенга топширдим. — Ҳасанхон

2. Нима бўлганда ҳам, ҳар ҳолда.

Хўжабековнинг сўзига кириб, ҳарна ялама бўлади, деб ҳамма ёʻлбошловчи серкаларнинг жунини қирқтириб юборди. — С. Анорбоев, Оқсой

Лекин Қўлдош ҳарна ўзини Каримдан ожиз санаб, гапни бошқа ёққа буриб юборди. — Ҳ. Шамс, Душман

3. с. т. Шуниси ҳам ёмон бўлмаслиги, ҳечдан кўра шуниси ҳам маъқуллиги маъносини билдиради.

бутун бир мавсумда ўн меҳнат кунини пилладан юлиб, пахтага бергани ёрдам қилсаларинг ҳам ҳарна! — А. Қаҳҳор, Танланган асарлар

Икковизга биттадан эшак ёзсаям, ҳарна. — С. Сиёев, Ёруғлик

1. Нима бўлса-да, ҳар нима.HER NE İSE

2. Қанча кўп бўлса ҳам, қанча бўлса, ўшанча.