ҳақорат

от 1. Кишининг ор-номуси, шахсиятини пастга урадиган, таҳқирловчи маъно-мазмунли сўз, гап.

Тўлқинжон буни дарров пайқади, кўзини яшириб, оғзидан чиқиб кетай деган ҳақоратни қулт этиб ютди. — Ф. Мусажон, Ҳури

Абдубилол энди йиғлаб, оғзига келган гапни қайтармади, аламидан акасининг юзига тупурди. — С. Юнусов, Кутилмаган хазина

2. Шундай маъно-мазмунли муомала, хатти-ҳаракат, ҳолат.

У [ўқувчи бола] ловуллаб турган қулоғини ушлаганча, Ҳожига қаради ва бисотидаги энг оғир, энг даҳшатли ҳақоратни ишлатди, яъни тарбия-сиз! деди. — А. Қаҳҳор, Асарлар

Асал хола ўғлининг ичмаслигини биларди, терговчининг бу гапи ҳақорат бўлиб туюлди. С. — Юнусов, Кутилмаган хазина

Ғуломжон столдаги нонларга қараб, кўнгли бузилди. Унинг соф ниятига бу бир ҳақорат бўлса ҳам, одамларнинг маърифат учун оғзиларидаги ошларини беришга тайёр эканликларини ўйлаб, Матқовул камбағалга раҳми келиб кетди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

Бизнинг майда-чуйда ҳокимларимиз бирлаша олмагани туфайли, катта кучга эга бўлган истилочининг ҳамласига дош беролмадик хотинларимиз, қизларимиз олиб кетилди. Бундан ортиқ ҳақорат борми, Меъмор?! — Мирмусин, Меъмор