ҳамон

рвш. 1. Шу дамгача, ҳозиргача, ҳали ҳам.

Сенинг гапинг ҳамон қулоғимда. Ҳамон ишлаяпти. Ҳамон сўзлаяпти.

Довул ҳамон қутурмоқда. — А. Мухтор, Қорақалпоқ қиссаси

Орадан қанча йиллар ўца ҳамки, ҳамон мана шу ҳикоя менга тинчлик бермайди. — Газетадан

2. кўм. взф. Пайт муносабатини билдиради; ўша (шу) ондаёқ, билан(оқ).

Улар жардан чиққан ҳамон одам овозини эшитдилар. — М. Муҳамедов, Қаҳрамон изидан

[Гулнор] Ёʻлчи тўғрисида Нурининг сўзларини эшитган ҳамон, олам унинг кўзига қоронғиланди. — Ойбек, Танланган асарлар

ёнбош қўйгани ҳамон кўзи юмилиб, уйқу босарди. — Т. Рустамов, Мангу жасорат