гувранмоқ

фл. Ноаниқ, тушуниб бўлмайдиган овоз чиқармоқ; ноаниқ гапирмоқ; ғўлдирамоқ.

Жавоб эшитилмагач, чол ўзича гувраниб, кўчага чиқди. — Х. Султонов, Онамнинг юрти

Ташқарида гувраниб турган қўзғолончилар ичкари бостириб киришди. — С. Сиёев, Аваз

Парда очилиши билан одамлар бирдан гувранди, кимлардир пиқир-пиқир кулди. — Ёшлик

в babble

gúńireniw, ıńıranıw, gúńkildew