ғурур

от 1. Инсоннинг ўз қадр-қимматини билиш, уни ҳурмат қилиш ҳисси; иззат-нафс.

Йигитлик ғурури. Қизлик ғурури.

Унинг инсоний ғурури, табиатининг нозиклиги ёрдам сўрамоққа ёʻл қўймаган. — Ойбек, Навоий

Аҳмад ўртоғига қойил қолмади. Эркак кишида ғурур деган нарса бўлиши керак — Ф. Мусажонов, Ҳиммат

Зиёлилар орасидан бир мард чиқиб, ўз миллий ғурурини ҳимоя этишга ҳаракат қилди. Бу киши Себзор даҳасининг қозиси Муҳиддинхўжа Ҳакимхўжа ўғли эди. — Фан ва турмуш

2. Фахрланиш, мамнунлик туйғуси; фахр, ифтихор.

Шодлигидан терисига сиғмайди, кўнгли ғурур ила мастона чайқалади. — С. Сиёев, Аваз

Санобар ўғлига ғурур ва меҳр билан жилмайиб қараб турар эди. — М. Хайруллаев, Кўнгил

— Қишлоғимиз тупроғининг сеҳри бор, — дейди қариялар ғурур билан. — Ёшлик

3. Фахрланишга асос бўладиган нарса, кимса ва шу кабилар.

Пахта — ўзбек халқининг миллий ифтихори ва ғурури.

Муротали севинч ва ғурури бўлган ўрикнинг таниш ва қадрли новдаларига шодиёна боқиб, ўрнидан турди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

Халқимнинг қаҳрамони, ғурури бўлдинг. — У. Исмоилов, Сайланма

4. Кибрланиш туйғуси, мағрурлик, кибр-ҳаво.

Олифта бойвачча кибр ва аҳмоқона ғурури ила креслода талтайганича қолди. — Ойбек, Нур қидириб

Гапингнинг тузи қурсин, қизим! Ғурур ғурбатга солар, деган нақлнинг мағзини чақсанг-чи. — Ж. Абдуллахонов, Тонг ёришган соҳилда

Камтарин бўл, ҳатто бир қадам Ўтма ғурур остонасидан. — Э. Воҳидов, Муҳаббатнома